समालोचनाया सिद्धान्त प्रा. माणिकलाल श्रेष्ठं च्वयादीगु ने.सं १०८७ य् च्वसापासापाखें पिदंगु नेपालभाषाया न्हापांगु पाश्चात्य समालोचना सम्बन्धी सैद्धान्तिक सफू खः । थ्व सफुलिइ समालोचना व उकिया ज्या धैगु लेख निसें समालोचनाया विभिन्न ढंग लेखतक यानाः नीन्हय्गू अध्याय दु । थ्व सफू त्रिभुवन विश्वविद्यालयय् नेपालभाषाय् एम.ए दुथ्याकेबीत मेमेगु भाषा साहित्यय् थें नेपालभाषाय् नं पश्चिमी समालोचना सम्बन्धी सैद्धान्तिक सफू दु धकाः क्यनेत तत्कालिन भाषासेवीपिं चित्तधर हृदय, प्रेमबहादुर कसाःपिनिगु विशेष इनाप कथं तसकं हे म्हो ईया दुने च्वये सिधयेकूगु सफू खः ।
तसकं म्हो इलय् च्वये सिधयेकूगु खयां नं थुकी समालोचनाया परिभाषा, सिर्जना व समालोचनाया भेद, कविता व कल्पना, काव्य भाव व छन्द आदि निसें पाश्चात्य साहित्यय् पिदंगु थीथी समालोचनाया सिद्धान्त आरेस्टोटलया अनुकरण सिद्धान्त, कलरिजया कल्पना सिद्धान्त निसें नीगूगु शदीया समालोचकपिं – वेनेडित क्रोचे, आइ. एस. रिर्चाड्स, टि.एस. इलिएट आदिपिनिगु समालोचना पद्धति दुथ्यानाच्वंगु दु । अथेहे समालोचनाय् प्रयोग जुइगु थीथी वाद आदि जक मखु संस्कृत व नेपालभाषाया समालोचकपिं व उमिगु समालोचना पद्धतिया तकं विवेचना दु । गहन विषययात नं तसकं सरल ढगं थुइके अःपुइक च्वयातःगु थ्व समालोचनाया सिद्धान्त सफुतिं तत्कालिन विद्यार्थीपिनिगु आवश्यकता जक पूर्ति याःगु मजुसे अंग्रेजी भाषाया सफू ब्वनेमफुपिं च्वमि, ब्वमिपिंत तकं पाश्चात्य समालोचना सम्बन्धी जः ह्वलेत तिबः ब्यूगु दु ।